32e zondag door het jaar – 7 november 2027
bij Mc 12,38-44 uit Augustinus’ sermo 105A,1:
Wie wereldse verwachtingen opgeeft, heeft veel achter zich gelaten, zoals die weduwe van de twee muntjes, die ze in de offerkist deed (Mc 12,41-42). “Niemand gaf méér dan zij,” zegt de Heer (Mc 12,43). Toch gaven velen veel van hun rijkdom. Maar zij gaven niet meer dan die weduwe aan God ten geschenke, dat wil zeggen: in de offerkist (Mc 12,43). Veel rijken gooiden er veel in. De Heer keek toe, maar niet omdat zij er veel ingooiden. Daar kwam de weduwe binnen met haar twee muntjes. Keurde iemand haar ook maar een blik waardig? Ja, de Heer, die geen oog heeft voor een volle hand maar voor het hart. Hij had oog voor haar en wees naar haar. En wijzend naar haar zei Hij dat niemand er zóveel had ingegooid. Want niemand had er zóveel ingegooid als de vrouw die niets voor zichzelf achterhield (Mc 12,44).
Als u dus weinig hebt, zult u weinig geven. Als u meer hebt, zult u meer geven. Wanneer u maar een beetje geeft van het beetje dat u hebt, krijgt u dan soms minder dan anderen? U zult toch niet minder krijgen, omdat u minder gegeven hebt? Kijk eens naar de giften: je hebt grote en kleine, kostbare en eenvoudige. Kijk nu eens naar de harten van de gevers, dan zult u soms bij die grote giften een armetierig hart aantreffen en bij die kleine een royaal hart. U let namelijk op de grootte van de giften. U let er níet op hoeveel een gulle gever voor zichzelf heeft achtergehouden, hoeveel hij uiteindelijk heeft weggegeven en hoeveel hij van anderen heeft afgenomen om daarvan iets aan de armen te geven, alsof hij God de rechter om wil kopen.
Als u dus geeft, bereikt u dat u niet slechter wordt van uw rijk¬dom, maar niet dat u er beter van wordt. Want ook als u arm was en een beetje gaf van het beetje dat u had, dan zou uw verdienste even groot zijn als van een rijke die veel geeft of zelfs nog groter, zoals van die vrouw.
Uit: Aurelius Augustinus, Als korrels tussen kaf; – Amsterdam 2002 / Budel 2007, p. 121-122 / 140-141.